Mama – relacja z mamą determinuje i symbolizuje nasz stosunek do pierwotnej siły życiowej, miłości, kobiecości. To w niej uczymy się wewnętrznego poczucia bezpieczeństwa, relacji z ciałem, seksualności, przyjmowania.
Mama pokazuje bliskość. Być daleko od mamy to brak nawiązywania bliskich relacji w bezpieczny sposób – czyli w autonomii i bez współuzależnienia. Mama to też miłość, ta miękka nasza strona. To pełny dostęp do własnych pragnień, uczuć i emocji.
Brak lub ograniczenie dostępu do mamy powoduje w nas głód i potrzebę zasługiwania i poświęcania się w dorosłym życiu. To też walka, którą toczymy najczęściej sami ze sobą. Wolno mi tu być? Jaka mam być, żebyś mnie w końcu zauważyła mamo? Co jeszcze muszę zrobić, abyś mnie pokochała mamo?
Tato – dobra relacja z tatą to otwarte serce i chęć poznawania świata. To poczucie bycia chronionym, zaopiekowanym, to poczucie własnej wartości, mocne granice, umiejętność zarabiania pieniędzy i działania. To ciekawość świata i relacja z autorytetami. To bycie wprost, to skuteczność podejmowanych działań.
Doświadczenie braku ojca to tragedia całej rodziny, kiedy kobieta przyjmuje często podwójną rolę matki i ojca. Powoduje to konflikt i otumanienie w dziecku. Kto jest kim? Od kogo mam się uczyć, jak być mężczyzną? Od męskiej mamy, czy od nieobecnego taty? To już lepiej się poddam, ucieknę od świata.
Co powoduje zobaczenie i uznanie braku?
Jest to pożegnanie z tą częścią w nas, która jeszcze czeka, aż rodzic się obudzi, wróci, uzna i zobaczy nasze zranione serduszko. Pożegnanie następuje poprzez uszanowanie tej części i danie jej miejsca w całej prawdzie i głębokości uczuć. To zobaczenie konsekwencji i skutków tego braku. Takie spotkanie prowadzi do akceptacji swojego losu na głębokim poziomie. Brak, kiedy jest uznany, może zacząć się napełniać na nowo. Prowadzi to do odblokowania przepływu w nurcie życia i miłości. Pojawia się większa przestrzeń na relacje w tu i teraz, tworzy się przestrzeń na nowe życie.